Internetverkering 

Het was 1996, ik was 11 en had net ingebeld. Na het kenmerkende, ratelende geluid mocht ik een paar minuten de telefoonlijn bezet houden. Op de website van Breakout kon je in een echte chatbox. Voor het eerst ging ik chatten. Mijn hart bonkte toen ik ‘hoi’ typte. Ik besefte dat aan de andere kant van de lijn echte mensen achter al die namen zaten. Ze konden allemaal op datzelfde moment lezen wat ik zojuist getypt had!

Ene Miguel zei ‘hoi’ terug en we gingen ‘privé’. Een jongen uit Purmerend, een typefout in elk woord. We kregen verkering, want zo ging dat. Internetverkering, dat wel. Wat niet helemaal echte verkering was. Vanaf zijn vakantieadres stuurde hij me die zomer een echte ansichtkaart. Zijn handschrift en spelling leken op dat van een kind uit groep 5. Ik heb hem nooit ontmoet.  

Twintig jaar later zit ik in de trein, op de fiets, in bed, op het toilet te swipen, chatten, mailen, appen. Allerlei namen komen op mijn zoekopdracht naar boven. Met daarachter mannen die ik nog nooit heb gezien. Die ik in de kroeg misschien wel nooit had aangesproken. Met misschien wel een hoge stem, muffige geur, irritante tic of zelfingenomenheid. Of zonder sprankeling, enthousiasme, aandacht, initiatief of humor. Soms bloedt het contact dood, soms is het alleen voor de lol, soms spreken we wat af. Maar internetverkering kwam er niet meer van. Een online match is lang niet altijd een goeie  offline match.  

Mijn perfecte match bleek niet in mijn zoekopdracht naar boven te komen. Gelukkig ik wel in de zijne. Achter al die foto’s, charmante namen en zorgvuldige profielteksten, zat ‘ie daar dan echt aan de andere kant van de lijn. Dankzij de bits en bytes vonden we elkaar. Zonder waren we elkaar nooit tegen het lijf gelopen. De offline match was nooit beklonken zonder de online matchmaker. Internetverkering is nu wel helemaal echte. 

Kluwen

Een hoofd vol gedachten

Kluwens als bolletjes wol

Ik zoek een beginnetje

Om zinnen te spinnen

Maar hoe langer ik zoek

Hoe meer eindjes ik vind

En we weten allemaal

Eindjes maken geen verhaal

Alleen een warrig gedichtje

Terug op aarde

Het was de zaterdagavond waar ik al lang naar uitkeek. Ik mocht op stap van mijn ouders. De discotheek stroomt langzaam vol. Het volume gaat omhoog. Er zitten een paar muntjes in mijn zak voor een glaasje apfelkorn of bessen. Ik sta op de dansvloer met mijn liefste vriendinnen. En even later bovenop een muziekbox. We laten ons meevoeren door de avond. We bewegen op de bubbling. Onze handen zweven door de lucht op Tiesto. We schreeuwen mee met Jennifer Lopez. Aangeschoten door de zinderende sfeer van flirtende barmannen, oplopende temperaturen, draaiende heupen en alcohol.

Lees verder